Muzyki można słuchać wszędzie. W samochodzie, podczas pracy, w domu, przez słuchawki, telefon czy komputer. Możemy wybierać spośród milionów nagrań i w każdej chwili wrócić do ulubionej piosenki. A jednak nic nie zastąpi koncertu rockowego. Do-piero podczas występu na żywo muzyka przestaje być tylko dźwiękiem płynącym z głośników, a staje się prawdziwym wydarzeniem.
Koncert to przede wszystkim emocje. Kiedy zespół wychodzi na scenę, publiczność reaguje niemal natychmiast. Pierwsze dźwięki znanego utworu potrafią wywołać wspomnienia sprzed wielu lat. Nagle przypominamy sobie ludzi, miejsca i sytuacje, o których dawno nie myśleliśmy. Piosenka, której słuchaliśmy setki razy w domu, podczas koncertu może zabrzmieć zupełnie inaczej. Jest głośniejsza, bardziej spontaniczna i przede wszystkim – żywa.
Rock od zawsze miał szczególną więź z publicznością. To muzyka, która najlepiej sprawdza się wtedy, gdy można ją przeżywać wspólnie. Tysiące ludzi śpiewających ten sam refren tworzą atmosferę, której nie da się odtworzyć w żadnym nagraniu. Nawet najlepszy sprzęt audio nie zastąpi widoku muzyków stojących kilka metrów od nas, światła sceny, reakcji publiczności i tego charakterystycznego napięcia, które pojawia się tuż przed rozpoczęciem koncertu.
Warto chodzić na koncerty także dlatego, że każdy występ jest niepowtarzalny. Nawet jeśli znamy repertuar zespołu i słyszeliśmy jego największe przeboje dziesiątki razy, wykonanie na żywo może nas zaskoczyć. Muzycy improwizują, zmieniają aranżacje, przedłużają solówki, żartują z publicznością. Czasami wydarzy się coś zupełnie nieplanowanego. To właśnie element ryzyka i spontaniczności sprawia, że koncert staje się wyjątkowym przeżyciem.
Koncerty mają również ogromne znaczenie społeczne. Idąc na występ ulubionego zespołu, spotykamy ludzi, których łączy z nami coś bardzo ważnego – miłość do tej samej muzyki. Nie ma znaczenia wiek, zawód czy status społeczny. Przez kilka godzin wszyscy jesteśmy częścią tej samej publiczności. Rozmawiamy z nieznajomymi, wymieniamy opinie, wspominamy poprzednie koncerty. Czasami właśnie podczas koncertu zaczynają się przyjaźnie, które trwają przez wiele lat.
Warto również pamiętać, że kupując bilet, wspieramy artystów. W czasach, gdy muzyka jest łatwo dostępna w internecie, dochody z koncertów są dla wielu wykonawców niezwykle ważne. Uczestnictwo w koncertach pomaga zespołom nagrywać kolejne płyty, organizować następne trasy i po prostu dalej tworzyć muzykę. (MacGPT)
P.S. Lepiej bym tego nie napisał. Dlatego warto iść na koncert Organka już 11 września w Oakville.
- Seweryn Reszka
Na trasach Perfectu działy się różne rzeczy. Najbardziej “rozrabiającym” członkiem zespołu był Andrzej Urny. Ponosił tego różne konsekwencje łącznie z wywaleniem z zespołu w 1994 r. Raz się jednak zdarzyło, że to mnie się za niego oberwało i to dosłownie.
Obudził mnie telefon.- Synu, zhańbiłeś nasze nazwisko na zawsze - powiedziała łamiącym się głosem zranionej działaczki "Solidarności" matka.Dwie wielkie łzy spłynęły mi po policzkach. Zawsze łatwo wzruszałem się na kacu.- Mamo, przecież wiesz, jaki jest Urban.Wszystko poprzekręcał. Ja nic do niego nie pisałem. To Hołdys...- Znajomi dzwonią od rana...- To i tak dobrze, bo do mnie przez całą noc.- Jestem załamana.- Mamo, niech się mama uspokoi. Jak Wolna Europa i Głos Ameryki mówiły o koncercie, to mama była ze mnie dumna.- No tak, ale teraz...- Przecież mama widziała, że dziennikarze płakali ze śmiechu...- No tak, ale...- Niech mama pójdzie na spacer, albo do pani Heleny, no... pa.Odłożyłem słuchawkę. Potem wykonałem parę rytualnych czynności, jakie facet na kacu wykonać powinien. Siusiu, ząbki, jedno piwo duszkiem, a drugie powoli z dużego szklanego kufla...
Był rok 1987. Mój kolega – manager popularnej grupy rockowej – zachorował. Ktoś jednak musiał pojechać z zespołem do NRD na telewizję. Padło na mnie. Wylądowaliśmy w Rostocku w pięknym pięciogwiazdkowym hotelu. Nie, nie przylecieliśmy samolotem. Jeździło się wtedy ciężarowymi Mercedesami z powiększoną do siedmiu miejsc kabiną. Z tyłu wozu jechały instrumenty, sprzęt i inne dziwne rzeczy. Samochód był prywatny, a właściciel zarabiał nim więcej niż niejedna gwiazda estrady. Niemcy też dobrze płacili. Najpierw za każdy kilometr ileś tam fenigów, potem za każdą osobę, która jechała, i wreszcie za każdy kilogram wiezionego sprzętu. Dawało to w sumie na trasie Warszawa–Rostock sumę równą połowie naszego kontraktu, który opiewał na sumę kilku tysięcy marek. Jak na dwa dni pracy – to nieźle.
